Jedna kawa zrobiła się dwiema.
Tak to działa — człowiek siada przy oknie z espresso i rogalikiem i przez chwilę jest spokojnie, i potem właściciel pyta czy może jeszcze coś i okazuje się że może i to jest już druga kawa. I za oknem listopad jakoś mniej przeszkadza.
A potem trzeba wracać.
* * *
Mokotów to nie jest centrum, ale do centrum tramwajem jest kwadrans jeśli tramwaj chce, a dwadzieścia minut jeśli tramwaj ma własne zdanie. Ten miał własne zdanie — stał na przystanku z taką miną, jaką mają warszawskie tramwaje gdy wiedzą że nikt nigdzie się nie spieszy, bo dokąd, w sobotę, w listopadzie.
Wsiadł. Usiadł przy oknie.
Na Marszałkowskiej wysiadł bez konkretnego powodu. Tak się zdarza — miasto mówi coś nogami zanim głowa to przetworzy. Postał chwilę. Spojrzał w górę na Pałac, bo Pałac jest i tak zawsze widoczny, po prostu czasem się o tym zapomina, a potem się patrzy i jest.
Poszedł pieszo.
Wiedział że idzie w złym kierunku, nie na Mokotów. Nieważne.
* * *
Coś mu nie pasowało.
Nie wiedział jeszcze co. To jest właśnie ta odmiana niepasowania, która jest najgorsza — nie ma konkretnego miejsca gdzie boli, boli ogólnie i dopiero potem okazuje się że to był ząb albo kręgosłup albo coś czego się nie spodziewałeś.
Dawno temu, zanim poszedł do sektora prywatnego, pracował w pewnych instytucjach. Takich, o których nie mówi się głośno. Niekoniecznie dlatego że tajne — bardziej dlatego że to jest informacja której się nie rozdaje, bo informacja rozdawana traci wartość. Instytucje gdzie człowiek nabywa pewnego rodzaju wzroku. Widzenia kształtu zanim się zobaczy szczegół. Widzenia tego, co jest na nie swoim miejscu, zanim się to wie.
Ostrożność jako odruch.
Lata robią swoje — odruch tępieje, człowiek żyje normalnie, audytuje, szkoli, pije kawę. Ale nie znika. Chodzi gdzieś z tyłu jak proces w tle na ThinkPadzie — nikt nie wie co robi, ale działa.
I teraz się odezwał.
* * *
Trzy miejsca.
Przystanek tramwajowy na Mokotowie, gdzie czekał. Potem przystanek autobusowy na Marszałkowskiej, gdzie przez chwilę się zastanawiał. Potem chodnik przy Pałacu, gdzie stał i patrzył w górę jak turysta, który nim nie jest.
Trzy miejsca.
Jeden detal.
Nie wiedział jeszcze jaki.
To jest właśnie ten rodzaj wiedzy który wyprzedza język — coś zostało zarejestrowane, zdjęcie zrobione, ale aparat jeszcze wywołuje kliszę i obraz nie jest gotowy. Chodził po mieście i wiedział że zaraz będzie wiedział, i to musiało wystarczyć.
Wsiadł w autobus przy Świętokrzyskiej. Jechał na stojąco, trzymał się poręczy, patrzył przez okno na Warszawę w sobotnie przedpołudnie.
Myślał.
Nie spiesząc się.
* * *
Do mieszkania wszedł dwadzieścia minut po planowanym czasie — plan był luźny, więc dwadzieścia minut to tylko informacja, nie opóźnienie. Zdjął kapelusz. Powiesił.
Usiadł przy stole, tam gdzie rano była notatka.
Teraz był pusty blat.
Wziął długopis i bloczek — ten sam co zawsze, w kratę, z twardą okładką, kupowany hurtowo bo jeden zeszyt to za mało, a trzy to za dużo ale dwa zawsze gdzieś giną. Napisał:
Trzy lokalizacje — jeden detal — nieznany.
Podkreślił: nieznany.
Nie dlatego że ważne. Dlatego że uczciwe. Audyt też zaczyna się od tego co wiadomo i od tego czego się nie wie. Mieszanie tych dwóch kolumn to błąd który robi się tylko raz, jeśli ma się szczęście.
Odłożył długopis.
Za oknem Mokotów oddychał. Ktoś przechodził z siatką — zakupy, sobota, normalny rytm. Pies ze środy wrócił albo był to inny pies, trudno powiedzieć, słup ten sam.
Siedział i czekał aż obraz się wywoła.
Miał czas.